بی آنکه کلامی منعقد شود،
خون از حنجره ای بریزد
و نفس سرد و سخت مرا
به دیوار تاریک روبرویم بکوبد.
من جمله ها را کُشته ام
و خونابه های غلیظ و تیره رنگ،
زمین ِ کاغذ را به گند کشیده اند.
کسی
بی آنکه پروانه باشد،
به حیله،
پیله های نرم و ابریشمین به دورم می تند
و زندانی ام می کند.
کسی
بی آنکه موجود باشد،
حجم سیاهی های دیوار را
به بازوهایم،
به معده ام
و به انگشتانم
تحمیل می کند.
کسی
بی آنکه صدایم را بشنود،
دست در گلویم می اندازد،
می فشارد،
و بیش از گذشته مرا می کُشد.
کسی مثل هیچ کس،
زاده شده از هیچ،
زیسته در هیچ،
خوابیده پشت هیچ!
شاعر: مهدا جهانگیر
رو به روی کبوتری که از غروب می وزید
چشم به راه آوازی که دریا
از آغاز پرنده زیر گوش بچه ماهی ها خوانده بود
به یقین می دانی به چه فکر می کردم
گفته بودی
خودت با دریا کنار بیا
تمام دریاهای دنیا دو ساحل دارند
من کنار دریا می ایم ، من با دریا کنارمی ایم
من با باد ، با باران ، با ایینه و زمستان
من کنار تو می ایم ، من با تو کنار می ایم
من با هر چه آسمان سرکوب شده
و هر چه سنگسار ایینه و مهربانی
و هر چه منطق بی دلیل
کنار می ایم
تو چه می دانی که در این یک شنبه ی عزیز که بوی تنبکو می دهد
چه قدر به بن بست کلمه رسیده ام
می خواهم انکار کنم که شاعرم
و یک سکوت هزار ساله بر لب کبود هر چه باران بی مورد
من خودم را اواسط دیروز جا گذاشتم
کسی که امروز کنار تو می اید
یک مرده ی منطقی است
حالا می توانی آسوده باشی
من کنار تو آمده ام
من با تمام تو کنار آمده ام
یاد می گیرم که تنها تر شوم
زیر باران های اشک
خیس باشم ، تر شوم
یاد می گیرم ، نفرت از این روزگار
زیر شلاق تفاوت
زندگی از یک کلاغ قارقار
یاد می گیرم : رستن و هرگز نپیوستن به غیر
زیر آماج جدایی
گفتن یادش به خیر
یاد می گیرم کشتن احساس و حس گفتنی
زیر اصرار گذشتن
ماندن یک رفتنی
یاد می گیرم با گلایه دل نبستن
زیر آوار مصیبت
تک شدن ، تنها شکستن
یاد می گیرم ، یک رنگی و مشکی شدن
زیر خنجر های غم
بی خیالی کردن و عشقی شدن
دوستش می دارم .
لبخندش را
فریبی نه که هدیه ای می انگارم
من همه ی سنگهایش را پرستیده ام و
آتش و آب و خکش را
من آفتابش را پوشیده ام و
عصاره ی ماهتابش را
پیاله پیاله نوشیده ام
دوستش می دارم
زمینی که تو روی آن راه می روی
رویا زرین
به سانِ یکه سوارانِ پهنه کابوس
شبی سوارِ مرکبی از نورِ مرگ خواهم شد.
و تا قیامتِ خک
تمامِ مردهِ شومم را
از هفت خوانِ کینه افلکیانِ بی فردا
گذار خواهم داد.
اگر که عشق نباشد
به روسیاهی این روزهای بی ناموس
شبی چراغ مرکبی بزمِ ننگ خواهم شد
و تا شکستنِ تک
شرابِ کهنه روحم را
از هفت خطِ مستی این خکیانِ بی فردا
گذار خواهم داد.
اگر که عشق نباشد
به کور چشمی این عاقلانِ بی قاموس
شبی به قبرِ جنون مثلِ سنگ خواهم شد
و تا غمی غمنک
تمامِ پیکرِ فرسوده جنونم را
از هفت پرسشِ فرزانگانِ بی سودا
گذار خواهم داد.
اگر که عشق نباشد
در اوجِ وحشتِ افسانه های دقیانوس
شبی صلیبِ مقبره غارِ تنگ خواهم شد
و تا طلوعِ وحشی آن تک غروبِ وحشتنک
تفاله های همه خوابهای خوبم را
از هفت خوابِ کهنه این خفتگانِ بی غوغا
گذار خواهم داد.
اگر که عشق نباشد
درون ِکوچهِ اندوهِ پیرِ خسته توس
شبی شرابِ محفلِ پورِ پشنگ خواهم شد
و تا سکوتِ شهوتِ سودابه های بی ادرک
صدای سرخِ گلویم را
از هفتِ کوسِ وحشی تورانیانِ بی نجوا
گذار خواهم داد.
اگر که عشق نباشد
می
می
رم.
اقبال ولی پور هفشجانی
الهي باك نداريم به هر صفت كه ما را بداري ، اما ما را به آوردن طاعت خود توفيق ده و هر گونه خواهي دار و روزي من از راه حلال بده و هر چه خواهي ده و مرا به هر صفتي كه خواهي بميران و ليكن مسلمان بميران
الهي نه از كشتن تو خون آيد و نه از سوخته دود ، زيرا كه كشته تو به كشتن شاد است و سوخته تو به سوختن خوشنود
الهي بردار كني رواست ، مهجور مكن و اگر به دوزخ فرستي رضاست ، از خود دور مكن الهي بكش اين چراغ افروخته را و مسوز اين دل سوخته را
الهي گفتي كريمم ، اميد بدان تمام است ، تا كرم تو در ميان است نا اميدي حرام است
الهي طاعت فرمودي و توفيق بازداشتي و از معصيت منع كردي و بر آن داشتي
الهي تا از مهر تو اثر آمد ، همه مهر ها بسر آمد
الهي جرم من زير حلم تو پنهان است و تو پرده عفو خود بر من بگستران
مناجات نامه خواجه عبدالله انصاري
